1945

Centralnym elementem tej propozycji wystawy jest podwyższona platforma, wyrażająca przesiedlenie, wykorzenienie i niestabilność doświadczane przez Żydów ocalałych z Zagłady. Brak wyznaczonej trasy pozwala odwiedzającym samodzielnie wybierać drogę przez ekspozycję, przywołując niepewność lat powojennych.

Pod platformą posadzka wystawy jest pomyślana jako ciemne jezioro: przestrzenna metafora wszechobecnego antysemityzmu otaczającego życie ocalałych. Trójwymiarowa mapa przedstawia pogromy i wybuchy przemocy antysemickiej, a zróżnicowana rzeźba terenu oddaje ich natężenie.

Obiekty rozmieszczono na powierzchniach przy krawędziach platformy, w gablotach, na wolnostojących elementach ekspozycyjnych i wzdłuż ścian. Otwarte osie widokowe na wysokości wzroku mają przywoływać głębokie poczucie nieobecności po wojnie. Jednorazowe okrycia wierzchnie miały włączyć zwiedzających w przestrzeń wystawy, a ich ruch wprowadzać do scenografii chwilową ludzką obecność.