Poruszone ciała. Choreografie nowoczesności

Wychodząc od teorii i praktyki rzeźbiarskiej Katarzyny Kobro, wystawa rozpatrywała nowoczesność jako doświadczenie ciała w ruchu. Początek XX wieku przyniósł zasadniczą zmianę myślenia o ekspresji cielesnej. Pionierki takie jak Loïe Fuller i Isadora Duncan podważały formalne ograniczenia baletu klasycznego, a badania anatomii i ruchu otwierały kolejne pola eksperymentu.

Archiwalne filmy i fotografie przybliżały te eksperymenty taneczne i choreograficzne. Ekspozycja nie była jednak pomyślana wyłącznie jako zapis historyczny. Scenografia rozwinięta z materiałów archiwalnych tworzyła przestrzeń dla nowych działań performatywnych, pozwalając doświadczać wystawy poprzez ciała, a nie tylko dokumenty.

Działania Tomasza Bazana, Marysi Zimpel, Noa Eshkol Chamber Dance Group i Noa Shadur rozwijały tę relację między badaniem historii a współczesnym ruchem.